قصه آن گل سرخی که در زمستان بهار آوردودر بهار خزان وجدایی.

 امسال نوزدهمین  سالی ست که گلهای باغچه هایمان با آمدن خرداد......چهره در خاک می سایند.

شقایقها ولاله ها سینه چاک می شوند.

نسرین ونسترن،گل سرخ،لادن وتمامی گلها،از عطر افشانی باز می مانند.

ونیلوفر در شیپورش،سرود عزا می دمد.

نوزدهمین سالی است که قمریان وقناریان وبلبلان،با آمدن خرداد،غم انگیزترین

 ترانه هایشان را به زمزمه می نشینند.

گویی پائیز از راه می رسد.....برگها سر به زردی می زنند...وبهار،میل به

پژمردگی می کند.

نوزدهمین سالی است که خرداد در گوشمان فریاد می زند.

....آی آدمها...!!

کوهی از استقامت،اقیانوسی از صبر....کهکشانی از عرفان.........دریایی از عشق عروج کرد.

ای باغبان مهربان!مگر تو در اندیشه صبح نبودی؟

مگر تودر آرزوی دیدن خورشید نبودی؟

چه شد که تا بهار،تا صبح،تا رسیدن خورشید،صبر نکردی؟اینک بیا تا با هم منتظر صبح باشیم...

درود شقا یقها برتو باد وخون پرستوها نثار راه پاکت.

غرق آوازیم وبلبل رفته است

ای عزادارن ،عزاداری کنید

رود رود از چشمها جاری کنید

قایق دل ماند وپاروها شکست

 ای خدا بال پرستوها شکست

خون چکان گردیده زخم شانه ها

شعله افتا دست در پروانه ها

وای من از درد،درد روزگار

وای من از روزها وسوزها

جراتی باید که سر بالا کنیم

بی خجالت چشمها را وا کنیم

***

غرق آوازیم وبلبل رفته است

بوی گل می آید وگل رفته است

ای عزیزان بعد از این یاری کنید

از امام خود نگهداری کنید.

کاش کوچه ها رو در می نوردیدم تا یاد تو را پیدا کنم.

تو همه جا موج می زنی،حتی روی زیبایی ماه.

اگر می دانستم که درآن یکشنبه معطر برای آخرین بار در هوای بارانی

چشمهایم قدم می زنی،اگر می دانستم که برای آخرین بار دستهای کوچک 

ومهربانت را در دست خواهم فشرد،اگر می دانستم که دیگر کوله پشتی

ستاره پوشت را نخواهم دید ودیگر صدای مردانه پوتینت در حیاط خانه

طنین انداز نخواهد شد کمی آهسته تر به بدرقه ات می آمدم.

باور کن نمی د انستم که این آخرین دیدار است وگرنه از عقربه های ساعت

خواهش می کردم از حرکت بایستند تا من قسمتی از لبخند شیوایت را به

یادگار بردارم. اگر می دانستم که دیگر تورا نخواهم دید،مثل روزهای

کودکی ات دکمه های پیراهنت را خودم می بستم،موهایت را مقابل

راستگو ترین آیینه شانه می کردم،شب زیبا ترین قصه ای را که در سینه

داشتم برایت می گفتم وصبح نان گرم واستکان چای شیرین را پیش رویت

می گذاشتم.

نمی د انم الان این کلمه های زمینی را می توانی بخوانی یا نه،اما باید یادت

باشدکه هنگام خداحافظی تا ایوان خدا قد کشیده بودی ومن آنقدر کوچک

شده بودم که مورچه ها به من طعنه می زدند،تو دستم را گرفتی ومن

ناگهان خودم راکنار جبرئیل دیدم تو از جبرئیل نورانی تر بودی.

سالهاست که هر صبح پنجره ها را به شوق دیدن نسیم باز می کنم.

 می گویم شاید امروز از کنار تو عبور کرده

باشدوعطر تو را درون اتاقم بریزد.

باور کن گاهی از دیدن یک پرستو گریه ام می گیرد وگاهی دوست دارم جای

ابرها باشم  واز آن بالا به جستجوی تو تمام صحراهای غریب را پشت سر

بگذارم

باور کن وقتی خاطرات تو رهایم نمی کنند،می گویم خوشا به حال یعقوب

وبعد آرزو می کنم لااقل تکه ای از پیراهنت را بیاورند

باور کن گاهی نمی دانم کجا برایت گریه کنم.وقتی دلم خیلی می گیرد،می

آیم وکنار  باغچه ،همانجا که قرآن را بالای سرت گرفتم می ایستم وآسمان

وپرنده هارا می بویم ومی گریم.

چرا نمی آیی؟!

مگر چقدر فرصت دارم در مسافر خانه دنیا بمانم؟!

موهایم سپید شده اند.شاید وقتی تو را به شهر بیاورند مرا نشناسی،اما من

دوست دارم برای آخرین بار کنار اسخوانهای مظلوم تو گریه کنم.

نگاه آمدنت:

از هر چیز می گذشت.سالیان سال بود که از همه چیز می گذشت.

ازشبهای حمله،واز روزهای مقاومت.

از کمیل های پنهانی نیمه شب پشت خاکریزت واز آخرین((وان یکاد.....))

مادر که بدرقه راهت شده بود.

از همه چیز می گذشت

وگلزار شهدای شهرهر چه  آغوش داشت گسترده بود،به روی تکه های آمده از بهشت وآسمان هر چه ابر داشت گریسته بوددر فراق همه آن نورها وسپیدی ها!

حالا هزاران هزارچهره ملکوتی در آغوش قاب دیوارخانه هاجای گرفته بود وکوچه ها همه متبرک بودندبه نامهایی آسمانی..

کوچه شهید غفاری،کوچه شهیدکرمانی،کوچه شهید محمدی،کوچه شهید....

تنها کوچه روزگار کودکی تو نام نداشت وتنها قاب دیوار خانه تو بود که فریاد میزدحجم خالی حضورت راومادرکه هر روز چشم به راه پیکرت،آذین می بست خیابان های منتهی به گلزار شهدای شهر را.

از همه چیز می گذشت....

وکم کم هیاهوی دنیای مدرن داشت آرامش یاد تورا از یاد می برد که ناگاه آمدی...

سبکبال تر از همیشه!با همه آن یک مشت استخوانی که به یادگار مانده بود از آن قامت رشید!

می خرامیدی وشانه های شهر همه با تو می امدند.

آری!

عشق را برایمان تشریح کردی در تشییع شدنت!

یک تکه استخوان  انگشت تو کافی بود تا بار دیگر نشان دهد مسیر بزرگراه شهادت را،که هنوز نور میان ظلمت پیدا بود.

آمدی گذشت بار دیگر شعله کشید وحال همه ترس من از خاموش شدن آن است.

راستی!

مباد که دیگر نوری نیاید میان این همه ظلمت...!

مباد که از یاد ببریم هر انچه را از یاد برده ایم..!

مباد...!

به درختان داده ام

تا چشمان سبزشان

به جست وجویت بروند

دیروز

درشکه ها آمدند

امروز قطارها

فردا

شاید سفینه ها

اما

تو نیامده ای

ومن هنوز

درباران صدا

وسایبان دود ایستاده ام

با تنی از واریس وانتظار

با پیراهنی از جنس سلام

دریغا

تورا از خداحافظی افریده اند......

نظر:این گوشه ای از هشت سال مقاومت مردمی است که اینچنین برای دفاع از اسلام

 ومیهن خویش جانفشانی کردند وبرای رسیدن به شهادت گوی سبقت را از همدیگر می ربودند

مربی نظامی اسرائیلی حق داشت که در کلاس تحلیل جنگهای هشت ساله ما وقتی به این

 موارد می رسید به متربی هایش می گفت،نمی دانم این موارد را چگونه برای شما حلاجی

کنم که بفهمید.

وتا دلی خالی از هر چه غیر تو نباشد پر از تو نمی شود

                    ای مهربانترین مهربانان.........        

این هم از دریای زیبای شهر قشنگ نوکنده.

خدایا تو رو بخاطر این همه زیبایی شکر..!!

ای خدای شکوفه ها...!

رمضان امد و رفت ..

وما نکند که هنوز خواب باشیم

می خواهم همانی باشم

که تو می خواهی

پس کمکم کن

ونسیم شکوفا کننده ات

                      را به سمت ما بوزان

                                                           مثل همیشه....