بانو! روز مادر است…

بانو سلام! حال شما؟ روز مادر است

روز زنی که از همه مردان، سَری سَر است

روز شما که مادر زینب، حسن، حسین

نه! روز دختری ست که اُمّ پیمبر است

از آسمان صدای قدم هات می رسد

گوش فلک ز همهمه ی عرشیان کر است

حیف از تو و زنان قریش!! میزبان تو…

جمعی ز مریم، آسیه و ساره، هاجر است

یاس نبی! کبوتر دردانه ی علی!

هفت آسمانِ دل ز قدومت معطر است

تو ماه آسمان شدی، از تکه های تو

این یازده ستاره به گردت مدوّر است

شیرین و خسرو، لیلی و مجنون و عشقشان

با عشق بی بدیل شما کی برابر است؟؟!!

ای یکه تاز عشق! تماشاچی ات شدیم

حیران عشق بازی تو حقّ داور است

«یک قصه بیش نیست غم عشق و این عجب

کز هر زبان که می شنوم نامکرر است»

رخصت بده برای شما شاعری کنم

«از هرچه بگذریم سخن دوست خوشتر است»

مادر بگو که دست مرا رد نمی کنی

این شعر هم هدیه ی من روز مادر است

گفتم مکان وعده؟؟!!… کجا پیشکش کنم؟!!

گفتی حریم دختر موسی بن جعفر است!

بانو ببخش آخر شعر بغض کرده ام

آخر هنوز ردّ نگاهم به یک "در" است

از فاطمیه تان به حَسَن فکر می کنم

و چشم های مات که از واقعه تر است…

شاعر:رهگذر

غیرتها لطفا بیدار...

تیغ تیز بدنش را پاره کرده بود، خون از آن فوران می کرد ولی او هیچ نمی فهمید، هیچ دردی حس نمی کرد!

تعجب نکنید،او بی هوش بود ،روی تخت جراحی و تحت یک عمل جراحی...... .

مورد فوق جای تعجب ندارد امّا تعجب آنگاه معنی پیدا می کند که انسان در حال هوشیاری و بیداری متوجّه آسیب هایی که متوجّه او شده است، نشود!

می گویید :"مگر ممکن است ؟"  

می گویم:"بله بسیاری از ما انسان ها این گونه ایم اگر چه به محض ورود یک خار کوچک به دست و یا پای خود فریادمان بلند است امّا آن قدر مست لذائذ مادی و جذابیت های دنیوی شده ایم که هرگز آتشی را که در اثر گناه بر جان خود می افکنیم ، نمی بینیم. اصلا متوجه خوردن "حمیم" (آبی جوشان از آب های جهنم) نیستیم!

آن گاه که به نامحرم می نگریم هرگز "درد اصابت تیر سهمگین شیطان به چشمان ضعیفمان" را حس نمی کنیم،

در لحظه ی گناه، به هیچ عنوان بوی گند و مشمئز کننده ی آن را استشمام نمی کنیم.

 بله امروز همه ی این اتفاق ها در حال وقوع است و ما گویا بی هوش و مستیم و فردای قیامت که از این بی هوشی خارج شدیم آثار هولناک این رفتار را خواهیم دید.

پس تا دیر نشده از مستی دنیا خارج شویم

از بلندای جهاز شتران می رسد بانگ معاشر الناس.

آفتاب حجاز خیره مانده به شکوه دین محمد(ص) به دستان علی(ع).

تاریخ در شمارش دستان بیعت کننده است.

ارض و سماء شاهدان امامت اند.

غدیر پیوند تاریخی علی (ع) است با مهدی(عج).

امروز دستانت را بیاور.روز بیعت است با ولی الله فی الارضه.

لبیــــــک یا مهــــــــــــــدی(عج)

بازخوانی جنگ نرم در وصیت نامه سیاسی الهی امام (ره)

« این انقلاب بی نام خمینی(ره) در هیچ جای جهان شناخته شده نیست».

بقیه در ادامه مطلب

و ای

مادر ۱۸ ساله‌ام! مگر نه  قبل از آنکه قدت به سان پیرزن‌ها کمان شود، خانه به خانه‌ها می‌رفتی و می‌گفتی “این همان علی است که پدرم محمد(ص) او را وصی و جانشین خود قرار داد.  ای مردم بیایید با او بیعت کنید” و آنها در جواب به تو می‌گفتند: “ما با اولی بیعت کردیم، ایکاش زودتر می‌آمدی” .
حالا اما مادر جان !
من و هم نسل‌هایم زودتر آمده‌ایم ،‌خیلی زودتر، هنوز مهدی ندای ولایت سر نداده ما همراه با سیدعلی که عزیز دل توست  و نور چشم ماست آمده‌ایم در کوچه‌ی بنی هاشم و  عمری است که داریم دق الباب می‌کنیم این درب سوخته را.مادر مظلومه ما،ما با فرزندت سید علی بیعت کردیم، بیعتی ابدی که :

ما اهل کوفه نیستیم

علی تنها بماند

مادر جان! در بگشا به روی فرزندانت،‌اینجا کسی هیزم به دست ندارد ….
اما چاره‌ای نیست؛ ‌انگار ما هم باید کمی صبر کنیم. از جنس همان صبری که علی داشت :‌

توی شهری که کسی جواب سلام علی رو نمی‌گفت
روزی چند بار مغیره به علی سلام می گفت ؟؟؟

لطفا بی غیرتها بیدار بشن ، الان وقت خواب نیست..